بررسی رویداد TGC :شروع خوب، پایان بد

بررسی رویداد TGC :شروع خوب، پایان بد

رویداد TGC

بزرگ ترین رویداد بازی سازی ایران و حتی غرب آسیا، و یکی از 20 رویداد بزرگ  جهان در این زمینه در روزهای 15 و 16 تیرماه با نام Tehran Game Convention در تهران برگزار شد. رویدادی که به اذعان بسیار از صاحب نظران ایرانی و خارجی بسیار فوق العاده و برای بازی سازان کشورمان کاملا پربار و مفید بود. ایده اصلی و اولیه این رویداد از هرنظر خوب و مثبت بود. اتفاقی که به گمان بسیاری از شرکت کنندگان باید سالهای قبل می افتاد و تاثیرات مثبت خود را در صنعت نوپای بازیسازی کشورمان نشان می داد. روند برگزاری همه کلاس ها، کنفرانس ها و سایر اتفاقات جنبی این رویداد کاملا مناسب وقابل تحسین انجام شد. اما متاسفانه، چیزی که نهایتا زیبایی این تیک آف و پرواز فوق العاده را به هم زد، بخش پایانی رویداد TGC بود. بخشی که می توان آن را به جرات یک فرود فاجعه بار برای آن دانست.

رویداد TGC

چرا TGC خیلی خوب شروع شد و ادامه پیدا کرد؟

ایده اصلی که این رویداد را از سایر رویدادهایی که در چندین ساله اخیر برگزار شده متمایز کرده بود، حضور بهترین های بازی سازان جهان به عنوان مدرس، سخنران یا هیئت داوران بود. کسانی که نام آنها به عنوان سازندگان بهترین وپرفروش ترین بازی های دنیا می درخشد.

علاوه بر حضوراین افراد، که عده زیادی از بازیسازان و بازی دوستان کشورمان را به این همایش کشاند، برگزاری خوب ، شیک و منظم کلاس ها، کنفرانس ها و سایر جنبه های این رویداد بود. نزدیک به 2300 نفر در این همایش شرکت کردند و با این حال کمترین بی نظمی و نابه سامانی در روند انجام امور دیده نمی شد و این موضوع برای برگزار کنندگان این مراسم که تجربه های به این بزرگی در کشور ما نداشته اند عالی بود.

رویداد TGC

TGC قرار بود چگونه تمام شود؟

برگزار کنندگان TGC ایده جالبی را به عنوان بخش جذاب و پرحساسیت این رویداد در نظر گرفته بودند. بخشی که در آن از تمامی تیم های بازی سازی مستقل کشور دعوت شده بود که بازی های خود را برای شرکت در مسابقه بهترین بازی برای دبیرخانه این مراسم ارسال کنند. همچنین جایزه ای که برای برندگان این رویداد درنظر گرفته شده بود نیز برای تیم های کوچک بازی سازی بسیار جذاب و وسوسه انگیز بود. مسلما مبلغ 50 میلیون تومان برای بهترین اثر و 25 میلیون تومان برای رتبه دوم، برای بسیاری از بازی سازان تحریک کننده بود و بنابراین آثار بسیاری برای شرکت در بخش پایانی روانه این رویداد شد. چیزی که این موضوع را هیجان انگیزتر می کرد تیم قضاوت این مسابقه بود که همه از میان افراد شاخص در این حرفه و اکثرا از استودیو های خارجی بودند.

 

چرا TGC بد تمام شد؟!

تا اینجای کار همه چیز از ایده تا عمل فوق العاده بود. اما با اجرای مراسم اختتامیه و توزیع جوایز به آثاری که به عنوان برگزیدگان بخش مسابقه TGC انتخاب شده بودند، همه چیز شوک آور و مبهوت کننده شد! علت این موضوع کیفیت فنی و محتوایی بعضی از آثاری بود که به عنوان برندگان این رویداد انتخاب شده بودند. عنوان هایی که به اعتقاد بسیاری از صاحب نظران با انصاف، استحقاق کسب این جوایز ارزشمند مادی و معنوی را نداشتند واحتمالا آثار بهتری وجود داشت که به طرز عجیبی نادیده گرفته شدند.

بهترین بازی مخصوص تلفن های همراه: “بدو دهقان بدو”

رویداد TGC

اگر شما هم این بازی را انجام داده باشید، حتما با من و خیلی افراد دیگر هم عقیده اید که این بازی در بهترین حالت یک کپی متوسط از بازی های سبک رانر است. یک کاراکتر که ظاهرا ریزعلی خواجوی یا همان دهقان فداکار است و قرار است با دویدن در طول صحنه بازی، قطاری را که به زودی با سنگ هایی که از کوه ریزش کرده تصادف خواهد کرد را نجات بدهد. اما نکته عجیبی که سازندگان این بازی به داستان اصلی اضافه کرده اند این است که ریزعلی سوار الاغ است. البته خلاقیت و ایجاد تغییرات بجا در راستای جذاب تر شدن گیم پلی کار نادرستی نیست و برعکس درخیلی از فیلم ها و بازی ها اتفاق می افتد. اما اینکه یکی از الگوهای فداکاری و شجاعت کشورمان به این شکل و سوار بر الاغ نشان داده شده، به هیچ وجه ایده جالبی نیست. علاوه بر این، سبک گرافیکی بازی و انیمیشن ها نیز، این اثر را به نمایشی مضحک و ناپسند از یک قهرمان واقعی کشورمان تبدیل می کند. از طرف دیگر اگراین بازی را از نظر گیم پلی هم بررسی کنیم، دهقان تنها نمونه ای از بازی های بیشمار در سبک رانر است که روزانه تولید و منتشر می شوند و هیچ نکته خارق العاده و منحصر بفردی در آن دیده نمی شود که آن را بهترین بازی بخش مسابقه رویداد TGC کند. روی هم رفته، انتخاب شدن این بازی از میان حدود 100 بازی ارسال شده در این رقابت ها برای کسب عنوان بهترین بازی موبایل بیش از آنکه عجیب باشد، خنده آور و در عین حال گریه آور بود!

بهترین بازی PC: خاله قزی دونده

رویداد TGC

مثل بخش قبلی، جایزه بهترین اثر در پلتفرم PC نیز به یک بازی در سبک رانر رسید. البته خاله قزی از لحاظ فنی و گرافیکی کار بسیار مرتب و قابل توجه تری نسبت به دهقان به حساب می آید و به هیچ وجه نمی توان این دو اثر را با هم مقایسه کرد. اما هر بازیباز معمولی نیزبعد از 1 دقیقه مشاهده گیم پلی آن، متوجه کپی بودن این بازی از اثر خارجی و مشهور Rayman می شود. البته به هیچ وجه نمی توان ادعا کرد که کپی از ایده های موفق، کار کاملا اشتتباهی است. برعکس اینکه از همه بازی سازان توقع داشته باشیم که بازی بسازند که از صفرتاصد آن نوآورانه بوده و تا به حال در هیچ جای دیگری استفاده نشده باشد، نه تنها نادرست و غیرمنطقی است، بلکه تا حدی غیر ممکن نیز هست.  اما زمانی که قرار است در یک رویداد بین المللی و مهم از میان آن همه اثر ارسال شده تنها یک اثر را به عنوان بهترین اثر برگزینیم، انتخاب بازی که تا این حد از یک ایده معروف خارجی کپی برداری کرده است، مسلما کار اشتباهی است. زیرا اثر انتخاب شده به عنوان نماینده کشورمان در سطح بین الملل مورد توجه قرار می گیرد و علاوه بر این الگویی برای بازی سازان حال و آینده کشور برای فعالیت در حرفه بازی سازی نیز خواهد شد.

انتخاب این بازی ها به عنوان بهترین آثار شرکت کننده در رقابت، بسیار عجیب بود و اگرچه تیم داوران این رقابت از بازی سازان شاخص خارجی تشکیل شده بود، اما به هر حال این نوع انتخاب نمی توانست بدون حرف و حدیث باشد. امیدواریم در روزهای آینده برگزارکنندگان اصلی این رویداد که در راس آن بنیاد ملی بازی های رایانه ای قرار دارد، توضیحات قانع کننده ای در این زمینه به جامعه بازی سازی کشور ارائه کنند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *